Schrijven
Het lastige aan schrijven is al die momenten dat wat ik terugzie op de page gewooon een beetje kut is. Dat wat er staat gewoon niet om aan te zien is.
En dat is nou juist hetgene waar ik dan doorheen moet. Dat er klere dingen staan waar ik niet zo gelukkig van word, maar dat ik dan toch verder moet. Het hele proces zit ook in dat er eerst shit mag komen te staan, en dat ik dan daarna aanpas naar iets wat minder shit is.
Ik weet nog niet of ik het schrijven leuk ga vinden. Ga ik het kunnen trekken als ik weer shit schrijf? Ik weet dat ik het deel erna heel leuk vind: editen, herschrijven, beter maken. Als er al eenmaal wat staat, vind ik het prachtig om dat te verwerken tot echt iets moois.
Maar alles wat daarvoor zit? Oof.
Het gaat er denk ik ook in het begin helemaal niet over dat ik happy ben met wat ik opschrijf. Het schrijven zelf is hetgeen wat ervoor zorgt dat er iets te schrijven is. En daarmee maakt het dus ook niet uit of ik gelijk iets heb om te willen schrijven, of dat ik er eigenlijk direct al een beetje misselijk van word. Het enige wat belangrijk is, is dat ik wat op het ‘papier’ zet. Het is het schrijven zelf wat er voor zorgt dat er iets uit komt wat er moet komen te staan.
Het lijkt dan misschien eerder op het eerst maar uitkotsen, en later weer daarin wroeten… gatverdamme.
Het lijkt dan misschien eerder op eerst en enorme bolus draaien, en daar dan weer in lopen wroeten…
Het is eerst een kwestie van een boel op papier zetten. Bijna letterlijk dat het. Gewoon het een en ander opschrijven, en dat dan later maar weer uitzoeken.
Eerst moet er ‘iets’ op het scherm komen. Het hoeft niet eens goed te zijn. Als het maar tekst is. Daarna komt de fun, het echte leuke: editen.
Ik ben zeker niet de eerste die zegt dat schrijven is niet dingen opschrijven. Schrijven is weer dingen weghalen. “Kill your darlings” is niet helemaal wat ik hier bedoel. Het is banaler: ik heb een hoopje shit nodig, waar ik het mooie uit kan vinden.
Uit een grote hoop shit kan ik wel iets moois vinden.
Ik ben niet de eerste schrijver die zegt dat schrijven meer gaat over het herschrijven dan over het schrijven zelf. En dat het eerste schrijven vaak helemaal niet leuk is, of hoeft te zijn. Dat zijn de cringe dingen, de onzin, de ongelooflijk saaie bullshit.
Die onzin en bullshit is echter nodig. Ik kan alleen maar bij het latere editen komen als ik eerst een boel saais heb staan. Want die dingen brengen me weer bij het volgende idee, als dat idee er al niet midden precies tussenin staat.
Het moois komt in het HERschrijven. Schrijven is het deel waarin ik net zo lang blijf typen totdat er genoeg op het scherm staat wat ik later kan terughakselen tot iets kleiners.