Brein
Met enige regelmaat word ik gek van m’n eigen brein.
We zijn niet altijd even goeie vrienden. Zeker op de dagen dat het als een losgeslagen projectiel door m’n pan heen knalt, had ik liever een ander brein gehad. Dat zijn de dagen van de loathing, de woede, en de onmacht. Ik heb dan alles op alles nodig om het enigszins in een baan te kunnen brengen. En het minste geringste kan dat er al weer uit meppen.
Dat zijn de dagen dat ik liever m’n brein aan de vissen voer dan dat ik er nog meer tijd aan besteed. Jammergenoeg is dat niet iets wat ik kan doen. Dit is m’n brein, en dat is precies waar ik het mee moet rooien.
Dat zijn de dagen dat ik een ander brein zou willen hebben. Jarenlang was ik bezig om m’n brein iets anders te laten zijn dan het was. En nu al jarenlang doe ik dat niet meer. Wil niet zeggen dat ik niet ondertussen wel gehoopt had op een iets ander brein.